المحقق النراقي
147
خزائن ( فارسى )
« لمؤلّفه » اگر پير مغان گردد درين ره راهبر مارا * تواند شد رسيم آنجا كه باشد در نظر مارا اگر ساقى كند لطفى و آبى در قدح ريزد * اميد است آن كه سازد واقف از سرّ قدر مارا ندارم طاقت بىمهرى و كم لطفيت جانا * بكش هر نوع مىخواهى مينداز از نظر مارا فرستاديم دلرا بر سر كويش كه گر روزى * كند عاشق كشى زود آيد و سازد خبر مارا نگيرد در من عاشق نصيحتهايت اى ناصح * مخوان بيهوده افسانه مده پردردسر مارا صفائى را صفائى نيست در دل بيرخ دلبر * خوشا روزى كه آن دلبر درآيد بىخبر مارا كلامى كه تمام حروفش مقطع است * كلام لبعضهم بدانكه حكما گفتهاند كه بود د و د و د ر و د ر ر د و و ر و ر و د ر ر و و و د و د ر و د و د و ر و ر ر و ر ر و ر ر د و ر و و د و ر و ر د د د و ر و ر د و ر و ر و ر د و ر د د و ر و و ر و د و و ر ر و و د ر د و ر د ر و د و د ر ر و و و و ر ر ر ر د و ر و د د ر ر تحت . « شعر » شب يلداى وعدهات را چرخ * چه شود گر دم صبوح دهد يا مرا در وفاى وعدهء تو * صبر ايّوب و عمر نوح دهد يا ترا با چنين كرم كردن * مرگ يا توبه نصوح دهد أبو يوسف القاضى و الكسائى * من كتاب معجم أهل الأدب قال : اجتمع أبو يوسف القاضى والكسائى عند الرشيد قال الكسائى : يا أبا يوسف لوقتل غلامك فقال لك رجل : أنا قاتل غلامك بالإضافة و قال آخر : أنا قاتل غلامك - بالتنوين والنصب - فأيّهما كنت تأخذبه ؟ فقال القاضى : كنت آخذبهما جميعاً ، فقال له الرشيد : أخطأت إنّما يؤخذ